VAKBONDSSUCCES-2

VERLIEZEN EN TOCH WINNEN

Tekst Ronald de Kreij Beeld Doon van de Ven

Een vakbondssucces terwijl de medewerkers om wie het gaat alsnog hun baan verliezen? Hoe kan dat? Nou, als ze zich niet hadden georganiseerd onder de vlag van FNV Handel, hadden ze niet alleen op straat gestaan, maar ook nog met vrijwel lege handen. Het succes zit ‘m in de fors hogere ontslagvergoeding die ze nu wél krijgen.

Gijs Ton, bijna ex-medewerker Wehkamp in Maurik: ‘Als je ergens 32 jaar werkt, dan mag je wel voor je rechten opkomen, toch? Er lopen hier zelfs mensen rond met meer dan veertig dienstjaren. Die zijn ook ontslagen. Iedereen, meer dan vijftig man, is op straat gezet. Omdat Wehkamp ons distributiecentrum in Maurik gaat sluiten. Niet uit economische noodzaak – Wehkamp heeft het afgelopen boekjaar zelfs 50 procent meer winst geboekt – maar om nóg meer winst te kunnen maken.’ ‘Mensen ontslaan is één, maar ze ook nog eens met een fooi willen afschepen is helemaal erg. Wehkamp hield vast aan de transitievergoeding voor 2020 bij gedwongen ontslag. Die vergoeding is in 2020 veel lager geworden. Wij wilden een vergoeding per dienstjaar: hoe langer in dienst, hoe hoger de compensatie. Maar de werkgever gaf niet thuis. Daarop heeft de FNV een staking uitgeroepen. De eerste staking bij Wehkamp ooit. Die duurde gelijk elf dagen lang! Het werd een succes. Wehkamp is gezwicht en wij hebben een nominale aanvulling per dienstjaar op onze ontslagvergoeding gekregen. Hierdoor zijn de bedragen fors hoger uitgekomen.’

‘Deze uitkomst voelt als een beetje genoegdoening. Ik ben op mijn 17e bij Wehkamp begonnen. Daarmee is het bedrijf een stuk van mijn leven geworden. Dan is het rot om je baan te verliezen. Maar nog veel rotter voelt het om ook nog een trap na te krijgen. Op 31 december eindigt mijn dienstverband. Veel personeel heeft geprobeerd overuren op te nemen, maar dat mocht niet van onze locatiemanager. We zouden nog steeds op de werkvloer nodig zijn. Onzin, want daar lopen al mensen uit de vestiging Zwolle die onze werkzaamheden overnemen. Wij mogen toekijken hoe zij het werk doen. Ook mogen we niet eerder weg, want het bedrijf houdt ons aan de opzegtermijn van twee maanden. Dat is alleen omdat wij gestaakt hebben. Anderen die niet meegestaakt hebben, mogen wel hun overuren opnemen en eerder weg.’ ‘Ik ben sinds het begin van mijn werkzame leven vakbondslid, maar had nooit gedacht de bond zó nodig te hebben. Dit soort problemen kun je niet alleen oplossen. Dan moet je mensen erbij hebben die verstand van zaken hebben. En collega’s die elkaar steunen. Daarom een pluim voor ons allemaal omdat we zo bij elkaar zijn gebleven. Niet iedereen was lid van de bond, maar velen hebben zich toch alsnog aangemeld. Ondanks dat ze daar op aangesproken werden door onze manager. Hij is trouwens de enige van onze locatie die wél in dienst blijft bij Wehkamp…’

‘DE EERSTE STAKING OOIT BIJ WEHKAMP DUURDE GELIJK ELF DAGEN LANG’