VAKBONDSSUCCES-3

POËZIE TEGEN ONRECHT

Tekst Ronald de Kreij Beeld Doon van de Ven

Hein Derks

Blokker wilde van zijn chauffeurs af en dacht ze eenvoudig te kunnen doorschuiven naar transportbedrijf Snel. Dat zou de chauffeurs veel geld kosten. Twee van hen namen het voortouw, verenigden hun collega’s en schakelden de bond in. Dat leverde hen een stevige vergoeding op, én een gedicht van een van de initiatiefnemers

Hein Derks en Wim de Wit, ex-chauffeurs Blokker, nu Snel: Wim: ‘De chauffeursapp heeft een belangrijke rol gespeeld in ons actietraject. Daar konden alle collega’s meelezen. Maar Blokker las ook mee en wist daardoor ook waar we mee bezig waren. Toen zijn we gaan bellen en hebben we online meetings belegd.’ Hein: ‘Het punt was dat weliswaar onze salarissen niet zouden veranderen, maar dat we bij Snel een lagere overurentoeslag en geen vergoedingen en reiskosten meer kregen, én dat we van een 36-urige naar een 40-urige werkweek gingen. We vonden dat we hiervoor ter compensatie een vergoeding van Blokker moesten krijgen.’ Wim: ‘Hein is de man van de berekeningen. Hij rekende ons voor hoeveel geld we zouden mislopen. Dat verschilde natuurlijk per persoon, afhankelijk van je reisafstand en overuren, maar het liep flink in de papieren. Blokker gaf aanvankelijk niet thuis, maar toen ze zagen dat wij ons aan het verenigen waren en acties voorbereidden, kon er opeens wél overlegd worden.’

Hein: ‘Ik ben dan misschien de man van de berekeningen, maar Wim is de man van teksten en de ideeën hoor. Prachtig, hoe hij van alles op papier zette. En het werkte. Wonderbaarlijk gewoon. Blokker kwam ons stap voor stap financieel tegemoet. Uiteindelijk hebben we een bedrag gekregen, gebaseerd op ieders persoonlijke toeslagen en vergoedingen in 2019, vermenigvuldigd met een factor drie.’ Wim: ‘En dat zonder te staken! Ik denk dat we dit resultaat hebben kunnen boeken doordat we enerzijds als groep van 34 chauffeurs bij elkaar zijn gebleven en elkaar zijn blijven steunen, en anderzijds dankzij de regie van FNV Handel. Ik noem deze combinatie 'de vuist van de vakbond'. Ik heb er een gedicht over geschreven.’ Hein: ‘Het succes is verdiend. De meeste chauffeurs werkten al jaren bij Blokker en zijn altijd loyaal geweest naar het bedrijf. Maar opeens werden we van de een op de andere dag afgedankt. Daarom is het vakbondslidmaatschap belangrijk. Wim er ik zijn al jaren lid, en een paar andere collega’s ook. Maar uiteindelijk is gedurende het traject bijna driekwart van onze collega’s eveneens lid geworden.’ Wim: ‘Ik vind het belangrijk dat er veel meer mensen lid worden. Sommigen durven misschien niet, uit angst voor de baas. Wellicht is het een idee om voor hen zoiets als een stil vakbondslidmaatschap in het leven te roepen. Zodat áls er stront aan de knikker is, ze gelijk geholpen kunnen worden.’

Wim de Wit

‘BLOKKER DACHT ZIJN CHAUFFEURS EENVOUDIG TE KUNNEN DOORSCHUIVEN NAAR TRANSPORTBEDRIJF SNEL’

De Vuist (door Wim de Wit)

De vuist was gewoon een vuist toen ik hem voor het eerst zag. Maar die vuist groeide met de dag. Als eerste de reactie van de chef, want die vuisten moesten weg. Vervolgens komt die vuist zomaar op een deur, het gevolg was een boze directeur. Ook als je een vuist had achter de ruit, kreeg je soms te horen die kan er nu wel uit. De vuist lag lang uit op tafel in Buren, toen de eis van vier om de hoek kwam gluren.

De vuist kon factor vier niet aan, daarom is het naar drie gegaan. We gingen met de vuist door tot het einde, toen HR de compensatie op de vraag afmeinde. De baas is tegen de vuist aan gelopen, zonder dat hij had gezopen. Na een waardig afscheid van de vuist op de clip, komt onze oude werkgever weer uit de dip. Nu gaat de vuist in de tas, maar denk maar niet dat dat het was. Straks gaat de vuist in een mooi lijstje, dan krijg ik vragen van mijn meisje. Maar zij ziet niet wat ik zag, toen die vuist nog groeide met de dag.