VAKBONDSSUCCES-7

NAAR GEVOEL VOOR GOED DOEL

Tekst Ronald de Kreij Beeld Doon van de Ven

‘ETOS BLEEK HELEMAAL NIETS IN DE AANBIEDING TE HEBBEN EN WILDE VOORAL ZÉLF KOMEN HALEN’

Staken is niet leuk. Al helemaal niet als het de eerste keer is in de geschiedenis van jouw bedrijf. ‘Het geeft een naar gevoel’, zegt Ruud Lakeman, magazijnmedewerker in het (enige) distributiecentrum van Etos. Maar ja, nood breekt wet en het succes van de actie maakt veel goed.

Ruud Lakeman, magazijnmedewerker bij Etos in Beverwijk: ‘Kort voor ons cao-overleg begon, had FNV Handel een mooi succes geboekt in de strijd om een nieuwe cao bij drankenproducent Avandis. Er moest actie voor gevoerd worden, maar uiteindelijk krijgen ze er daar 6,5 procent meer loon bij. Dat wilden wij ook wel! Zeker omdat we er de afgelopen jaren nauwelijks op vooruit zijn gegaan. Onze FNV-bestuurder vroeg terecht of we sterk genoeg waren om ook échte verbeteringen te kunnen afdwingen. Nou, niet dus. We hadden dertig FNV-leden op een werknemersbestand van ongeveer 130 vaste en 130 uitzendkrachten. Daarom zijn we vanaf dat moment druk gaan werven.’ ‘Toen de datum voor het overleg aanbrak, bleek Etos helemaal niets in de aanbieding te hebben. Het bedrijf wilde vooral zélf komen halen. Géén loonsverhoging, maar wel korten op atv-dagen, ouwe-lullendagen, de zaterdagtoeslag… Niet omdat het slecht gaat met het bedrijf, integendeel, maar omdat Etos marktleider wil blijven.’

‘Wij hielden vast aan méér loon en géén verslechteringen. We hebben drie keer een ultimatum gesteld, waarvan het laatste definitief. Als Etos niet voor 11.00 uur onze eisen zou inwilligen, zouden we naar buiten gaan 'om een patatje te gaan eten'. Daar stond de FNV met een frietkraam.’ ‘Toen het eenmaal zover was, voelde dat heel raar. Bijna beangstigend. Er was nog nooit gestaakt in de geschiedenis van Etos. En dit was nota bene uitgerekend het jaar waarin we het honderdjarig bestaan vierden. Daarom vindt niemand het fijn om te gaan staken. Maar het moest nu eenmaal. We kwamen op voor onze rechten. Gelukkig met een grote groep. Zeker 125 collega’s deden mee, van wie zo’n twintig flexkrachten.’ ‘We hoopten aan een dag staken genoeg te hebben. Het werden er negen. Dat was niet van hoi hoi we staken lekker door. Het bleef een heftige periode waarin een naar gevoel overheerste. Wel elke dag naar je werk, maar niet naar binnen gaan. Dat voelt gek.’

‘Het werd nog even spannend toen Etos mensen van buiten aanvoerde om ons werk in het distributiecentrum over te nemen. Dat mag niet en zette veel kwaad bloed. Mede hierdoor kregen we er elke dag nieuwe leden bij. Het aantal FNV-leden liep op tot ver boven de honderd. Dat sterkte ons in ons besluit om door te gaan. We zijn gaan flyeren bij Etos-winkels en zijn ook naar het hoofdkantoor van Ahold gegaan om onze eisen opnieuw duidelijk te maken. Heel netjes allemaal, niet brutaal maar wel standvastig.’ ‘Uiteindelijk trokken wij aan het langste eind en bond Etos in. FNV Handel en de directie spraken 6,75 procent meer loon af en géén verslechteringen zoals het inleveren van adv-dagen. We gaan ook nog kijken naar de verhouding tussen vast en flex. Wij vinden dat veel flexkrachten een vast contract verdienen. Over dit laatste zijn we nu nog in conclaaf. Zolang we ons 'cao-gevoel' maar vasthouden, komt ook dit ongetwijfeld goed.’